مجموعة چهار جلدی «قرآنپژوهی در گسترة ادبیات فاخر نظم پارسی» به بررسی تأثیر قرآن بر شعر شاعران پارسی اختصاص دارد. جلد نخست از این مجموعه، در گام نخست اوضاع اجتماعی، دینی و ادبی ایران پیش از اسلام و وضع ادبی در سدههای اوّل و دوم هجری را بررسی کرده و سپس، شرح حال کوتاه و گاه طولانی شاعران مورد نظر، یعنی «کسایی مروزی»، «منوچهری دامغانی»، «ابوالقاسم فردوسی»، «عنصری بلخی»، «ناصرخسرو قبادیانی» و ... تحریر شده است. در ادامه ابیاتی از آن شاعران همراه با بیان آیهای از قرآن که شاعر از آن تأثیر پذیرفته و قصّة تاریخی و اسطورهای که شاعر به آن اشاره نموده، از منابع معتبر آورده شده است. در برخی موارد، ابیاتی از شاعران دیگر که هممضمون با آن بیتها هستند نیز ذکر شده است.
