خواجه شمسالدین محمد متخلص به «حافظ»، بزرگترین غزلسرای سدة هشتم هجری قمری است، در کودکی به دلیل فوت پدر و فقر مجبور بود که در نانوایی کار کند و در حین آن مشغول فراگیری بسیاری از دانشها از جمله قرآن شد. در میان همة شاعران ادب فارسی، شاید هیچ شاعری به پایة شهرت و ارجمندی او نرسد. از مهمترین ویژگی سرودههای حافظ، زبان فاخر آن است؛ در حالی که او در به کارگیری بسیاری از مضامین و صور خیال همانند پیشینیان عمل کرده است. همچنین حافظ در قالبهایی چون: غزل، قصیده، قطعه، رباعی و مثنوی شعر سروده است، اما هنر اصلی او قالب غزل است. نگارنده در سی و سومین شماره از مجموعة «مشاهیر ایرانی» به زندگینامه و عرضة گزیدة آثار حافظ شیرازی پرداخته و مباحثی از این دست را مطرح ساخته است: ممدوحان حافظ؛ تاثیرپذیری از شاعران پیشین و همعصر؛ تاثیرپذیری از شاعران عرب؛ تاثیرپذیری از قرآن و حدیث؛ ویژگی شعر حافظ؛ موضوعات غزل حافظ؛ طنز در شعر حافظ؛ و به کارگیری آرایههای ادبی.
