«سلمان هراتی» در سال 1338 در روستای مرزدشت خرمآباد تنکابن به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی را در زادگاهش به انجام رساند و پس از آن برای گذراندن دورة متوسطه در خرمآباد تنکابن، در رشتة ادبی، شبانه، به ادامة تحصیل پرداخت. وی بعد از قبولی در رشتة هنر در مرکز تربیت معلم تهران به تحصیل مشغول و پس از فارغالتحصیلی به عنوان معلم «هنر» برای تدریس، روانة یکی از روستاهای شهرستان لنگرود شد. وی در سال 1361 ازدواج کرد و صاحب دو فرزند به نام «رابعه» و «رسول» شد و سرانجام در روز جمعه نهم آبان سال 1365 بر اثر سانحة تصادف به سرای باقی شتافت. از ویژگیهای شعر هراتی میتوان به مستند بودن لغات، وطنگرایی، استفاده از واژههای بومی، باورهای مذهبی در شعر و... و از اشعار او میتوان به آب در سماور کهنه، با آفتاب صمیمی، زمزمة جویبار، گالش، میرزا و جنگل و... اشاره کرد. سی و ششمین شماره از مجموعة «مشاهیر ایرانی» به معرفی این شاعر برجسته و بررسی اشعار وی اختصاص دارد که با گزیدهای از شعرای او همراه است.
